Styx: Blades of Greed

Roguelite'ler, roguelike'ler, soulslike'lar, deste kurucular, friendslopperlar ve günümüzde video oyun mağazalarında bulunan diğer tüm "yeni" türler arasında, gizlilik oyunlarının biraz geri adım attığı hissi var. İronik olan şey, gölgelerde kalmanı gerektiren türün onların gölgesine düşmüş olması. Hırsız, Dishonored, ikisi de ana akımdan gitmiş. Metal Gear Solid hâlâ var, ama sadece ara sıra yeniden yapımlar alıyor. Assassin's Creed her zaman gizlilikten çok aksiyon oldu, özellikle şimdi RPG unsurları varken. Aslında sadece Hitman var, ki kendi Fortnitification'ını geçiriyor, ünlüleri öldürmemiz için çekiyor, umuduyla barkodlu kelimizi geride bırakmayız.

Çoğu oyuncunun sürekli kayıt kayıtlarını yüklemesi ve düşman yak başa karşılaşma şansı olmaması sinir bozucu olabilir, ama ben her zaman gerçek bir gizlilik oyununun o benzersiz hissini sevmişimdir. Önünüzdeki düşmanlar kadar büyük ya da kötü olmadığınız, ama hızlı düşünerek ve dünyadaki tüm fili yok edecek kadar zehirle hepsini yenebileceğiniz fikri. Yaptığım en uzun form girişlerinden birinde, özellikle arkadaşımız Styx'in dönüşünü seviyorum.

Styx: Blades of Greed hemen tehlikede oluyor, bu yüzden gizliliğin ana akım oyun türü olarak kaybedilmesine daha fazla zaman kaybetmeyeceğim, çünkü burada onu toplu şekilde geri getirdik. Hayat bulmuş bir dağı durdurduktan sonra, Styx Kuvars'ın sihirli çatlağının tadını alıyor ve biraz daha almaya karar veriyor, çok teşekkürler. Sonradan riskler artıyor ama hemen Styx: Blades of Greed bugün oyunlarımızda gördüğümüz devasa ölçekli fanteziden kendini ayırıyor. Styx, dünyayı ya da arkadaşlarını kurtarması gereken biri değil. Çoğunlukla onları tehlikeye sürükliyor, böylece biraz daha Quartz alıp Flux adlı gizemli bir varlıkla küçük sohbetlerine devam edebiliyor.

Genel olarak, Styx: Blades of Greed 'nin anlatısı sizi şok edici sürprizlerle tamamen şaşırtmıyor, ayrıca hepsini bir gecede oynamak için sizi o kadar derinlemesine etkilemiyor ki, hepsini bir gecede oynadınız. Bu, dünyayı dolaşıp oynanışı deneyimlememiz için bir bahane; Cyanide'in üçüncü Styx oyunu gerçekten burada parlıyor. Styx: Blades of Greed ile eklenen dikey anlamı hemen fark edilir. Duvarlara tırmanmak, yerdeki düşman sürülerinden uzaklara götüren ambarlar bulmak ve çatıdan koşular gizliliğin taktiksel yönünü ortadan kaldırmaz, aksine oynanış temposunu artırır ve oyunun lehine büyük ölçüde hizmet eder. Üç ortam, aynı düşmanlar, yerde ya da dar binalarda sürekli sıkışıp kalsaydınız kolayca cansıyabilirdi, ancak sunulan ek geçiş seçenekleriyle gerçekten noktadan noktaya uçabiliyorsunuz; daha geniş, açık haritalara minyatür seviyeler yerleştirilmiş, böylece bolca çömelme pratiği yapıyorsunuz.

Eğer Hitman, Dishonored, Metal Gear Solid veya başka bir Styx oyunu oynadıysanız, burada neyle karşılaşacağınızı bilirsiniz. Siperden sipere doğru ilerlemek, meşaleleri kapatmak ve düşmanları sessizce bıçaklamak ki, zırhlı düşmanların sizi birkaç darbede alt edebileceği ve alacakları için kuşatılmasın. Seviye tasarımı, bir odayı veya alanı yok etmek için hangi yolları kullanabileceğinizi açıkça gösteriyor ve Arkane'in en iyi işleri kadar güçlü olmasa da, en sevdiği meslektaşını çatının kenarından itmek üzereyken zehirden düşen büyük bir düşmanın düştüğünü görmek her zaman tatmin edici oluyor. Öldürme seçenekleri, geliştirebileceğiniz stratejiler ve elinizdeki araçlar, Styx'in yetenekleri, runeleri, eşyaları, Quartz güçleri ve daha fazlası ile daha da genişliyor. Kendini bir dikkat dağıtıcı olarak klonlayabilir, düşmanları zihin kontrolü altında bırakıp bir uçurumdan atlayabilir, anime tarzı gidip zamanı yavaşlatıp her saldırıdan kaçınabilirsin. Çoğu gizlilik oyununda olduğu gibi, işleri basit tuttum, hançerim, şişelerim ve görünmezliğime güvenerek çoğu senaryoyu atlattım, ama seçenekler bolca mevcut.

Styx: Baldes of Greed'in oynanışında en büyük şikayet varsa - ki ki bu oyunun en dikkat çekici yanı - düşman yapay zekası. Gerçekten düzensiz ve işe yaradığında hâlâ biraz eski hissettirebilir. Düşmanlar bazen siperden sizi göremez, bazen ise duvardaki en küçük boşluktan bile sizi hedef alır. Bir cesedi araştırırken, yanından geçerlerse hemen saldırıya uğrarsınız, oysa sizi bu kadar hızlı fark etmeleri mantıklı değil. Bu sürekli bir şey değildi ama çıktığında her zaman yeniden yüklenmeye yol açıyordu.

Styx: Blades of Greed 'nin sorunları büyük ölçüde ana oynanış döngüsünün dışında var. Oyun hâlâ görsel hatalarla mücadele ediyor ve PC'deki performansın bazen biraz kesiklikli olduğunu da belirtmek fayda var. En azından yeni sistemimi şimdiye kadarki en büyük teste taşıyan bu oyun, özellikle nefes kesici görünmese de. Styx: Blades of Greed görselleri iyi, ta ki artık sorun olmayana kadar. Bazen düşmanlar hata yapar ya da duvarların arkasından karakterleri fark etmeyi bıraktıktan sonra uzun süre kalır, bu da onları kırmızıya boyandırır. Dokuların girip çıkması da özellikle ara sahnelerde sıkça oluyor.

Ara sahneler ise talihsiz bir detayın ortaya çıktığı başka bir alan. Bunu duymadan açıklamak zor ve doğrudan seslendirmeye yönelik bir eleştiri değil, ama her satır arasında bir duraklama oluyor, bu da ara sahne diyaloglarını o kadar doğal olmayan bir şekilde gösteriyor ki görmezden gelmek zor. Daha önce dediğim gibi, Styx hikayesi birçok kişi için oyun dünyasının en iyi anlatılarından biri olarak kabul edilmeyecek, ama bu molalar olmasaydı daha etkileyici, daha sürükleyici hissedilebilirdi; sanki her karakter birbirinin sözünü kesmekten korkuyor ve sahne partneri bitene kadar beklemek istiyor.

Styx: Blades of Greed iyi yaptığı şey, gerçekten iyi yapıyor. Gizlilik ve hareket mekanikleri sıkı ve oynaması eğlenceli hissettiriyor. Metroidvania tarzı ilerleme sistemi gerçekten çok iyi çalışıyor ve her eski bir mekana dönüşü tamamen yeni bir mekânı keşfediyormuş gibi hissettiriyor. Araç setiniz her zamankinden daha iyi, geçişiniz her zamankinden daha hızlı ve favori goblin her zamankinden daha açgözlü. Styx: Blades of Greed unsurlarının inanılmaz olmasını engelleyen unsurlar var ama çok, çok güzel bir zaman ve tıpkı Styx gibi ben de bu eski usul gizlilik oyununu övmeye hazırım, tüm hatalarıyla birlikte.